“నీవు తప్ప రెండవది లేదని దర్శించుటే అనన్య భక్తి”#భగవద్గీతగీత 47 వ రోజు ప్రవచనం
🕉 కృష్ణార్జున సంభాషణ — విశ్వరూపం, దివ్యదృష్టి, మరియు అజ్ఞాన రహస్యం
అర్జునుడు:
ప్రభో! నేను విశ్వరూపం చూడాలని కోరుకున్నాను.
కానీ ఇప్పుడు భయంతో వణుకుతున్నాను.
ఇంత భయంకరంగా ఉంటుందని తెలియలేదు.
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా,
నీ కోరిక నిజమైన సిద్ధతతో పుట్టింది కాదు —
కుతూహలంతో పుట్టింది.
కమిట్మెంట్ లేకుండా జిజ్ఞాస ఉంటే, జ్ఞానం భయమవుతుంది.
విశ్వరూపం చూడటానికి దివ్యదృష్టి సరిపోదు
అర్జునుడు:
ప్రభూ, మీరు దివ్యదృష్టి ఇచ్చారు కదా!
అయినా నేను భయపడ్డాను.
శ్రీకృష్ణుడు:
దివ్యదృష్టి ఇవ్వడం ఒక్కటే సరిపోదు.
దాన్ని అర్థం చేసుకునే అంతఃకరణ శుద్ధి కూడా ఉండాలి.
కళ్లకు గ్లాసెస్ పెట్టినంత మాత్రాన
చూసిన దాని సత్యం అర్థమవదు.
విద్యావంతుడైనా, అవిద్యావంతుడైనా
శ్రీకృష్ణుడు:
విను అర్జునా—
యశోద కూడా విశ్వరూపం చూసి మూర్ఛపోయింది.
నీవు కూడా భయపడ్డావు.
దీని అర్థం ఏమిటి తెలుసా?
> చదువున్నవాడైనా, చదువు లేనివాడైనా
పరబ్రహ్మ తత్వం విషయంలో ఇద్దరూ అజ్ఞానులే—
అంతఃకరణ సిద్ధి లేకపోతే.
రెండు విద్యలు
శ్రీకృష్ణుడు:
శాస్త్రం రెండు విద్యలు చెబుతుంది:
1. అపర విద్య – లోక విద్య, వేదాలు, శాస్త్రాలు, పాండిత్యం
2. పర విద్య – ఆత్మ తత్వాన్ని ప్రత్యక్షంగా గ్రహింపజేసేది
> అపర విద్యతో జీవనం సాగుతుంది
పర విద్యతో జీవితం సార్థకమవుతుంది
పరమాత్మను పొందే మార్గం
అర్జునుడు:
అయితే ప్రభూ, ఎవరికీ మీరు ప్రత్యక్షమవుతారు?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఎవడు నన్ను నిజంగా కోరుకుంటాడో,
ఎవడు నన్నే గమ్యంగా ఎంచుకుంటాడో,
వాడికే నేను నన్ను వెల్లడిస్తాను.
> “యమేవైష వృణుతే తేన లభ్యః”
నన్ను వరించినవాడికే నేను లభిస్తాను.
భక్తుని ప్రయత్నం – దైవానుగ్రహం
శ్రీకృష్ణుడు:
మొదట భక్తుడే నన్ను వెతకాలి.
తర్వాత నేనే అతన్ని ఎత్తుకుంటాను.
> నీవు ఒక అడుగు వేస్తే
నేను వంద అడుగులు వస్తాను.
అర్జునుడు:
అంటే భక్తుడి ప్రయత్నం ముందు,
అనుగ్రహం తరువాతా?
శ్రీకృష్ణుడు:
అవును.
> “అనన్యాశ్చింతయంతో మాం…” – నీ ప్రయత్నం
“యోగక్షేమం వహామ్యహం” – నా అనుగ్రహం
మనందరం అర్జునులమే
శ్రీకృష్ణుడు:
నీవొక్కడివి కాదు అర్జునా—
ప్రతి మానవుడూ అర్జునుడే.
నేను అందరికీ విశ్వరూపమే చూపిస్తున్నాను.
అర్జునుడు:
ఎక్కడ ప్రభూ?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఈ జగత్తే నా విశ్వరూపం.
మనకు ఇచ్చిన దివ్యదృష్టి ఏమిటి?
శ్రీకృష్ణుడు:
పశుపక్ష్యాదులకు ప్రపంచం మాత్రమే కనిపిస్తుంది.
మానవుడికి మాత్రం రెండూ ఇచ్చాను:
1. మర్త్యదృష్టి – ప్రపంచాన్ని చూడటానికి
2. దివ్యదృష్టి (వివేకం) – ప్రపంచం వెనుక ఉన్న తత్వాన్ని గ్రహించటానికి
కానీ మానవుడు చేసిన తప్పు
శ్రీకృష్ణుడు:
నేను ఇచ్చిన వివేకాన్ని
ప్రపంచాన్ని విశ్లేషించడానికి కాదు—
ప్రపంచానికి మూలం ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి ఇచ్చాను.
కానీ మానవుడు
మూలాన్ని మరిచి, శాఖలలో చిక్కుకున్నాడు.
విశ్వరూపం అంటే ఇదే
అర్జునుడు:
అయితే మీరు నాకు చూపిన విశ్వరూపం
ఒక ప్రత్యేక రూపం కాదు?
శ్రీకృష్ణుడు:
కాదు అర్జునా.
> ఈ జగత్తే నా విశ్వరూపం.
నీవు చూస్తున్న ప్రతిదీ నా వ్యక్తీకరణ.
మాయ – అసలు దేనికి?
శ్రీకృష్ణుడు:
నకిలీ ఎందుకు ఉంటుంది?
అసలును చూపించడానికి.
ఆభాసం ఎందుకు ఉంటుంది?
వస్తువును గ్రహింపజేయడానికి.
ప్రపంచం ఎందుకు ఉంది?
ప్రపంచాన్ని వ్యాపించిన నన్ను తెలుసుకోవడానికి.
భయపడేది ఎవరు?
శ్రీకృష్ణుడు:
విశ్వరూపం చూసి భయపడేది
జీవభావం.
విశ్వరూపాన్ని చూసి ఆనందించేది
జ్ఞానభావం.
తాత్పర్యం
> ప్రపంచమే పరమాత్మ యొక్క విశ్వరూపం.
దాన్ని చూసి భయపడేవాడు అజ్ఞాని;
దాని ద్వారా విశ్వేశ్వరుని గ్రహించేవాడు జ్ఞాని.
🕉 రెండో భాగం — సంభాషణ రూపంలో సారాంశం
విషయం: విశ్వరూప దర్శనం వెనుక అంతరార్థం
అర్జునుడు:
ప్రభూ! మీరు చూపిన విశ్వరూపం చూసి నేను భయపడ్డాను.
ఇది ఎందుకు ఇలా జరిగింది?
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా,
భయపడింది విశ్వరూపం కాదు —
దానిని అర్థం చేసుకోలేని నీ అజ్ఞానం.
అర్జునుడు:
అయితే విశ్వరూపం అంటే ఏమిటి ప్రభూ?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఈ జగత్తంతా నా విశ్వరూపమే.
నేను ప్రత్యేకంగా ఏదో కొత్త రూపం సృష్టించి చూపలేదు.
> నీవు ప్రతిరోజూ చూస్తున్న ప్రపంచమే నా విశ్వరూపం.
కాని నీవు
విశ్వాన్ని చూస్తున్నావు — విశ్వేశ్వరుణ్ని మరిచిపోయావు.
అర్జునుడు:
అప్పుడు ఈ ప్రపంచం ద్వారా మిమ్మల్ని ఎలా తెలుసుకోవాలి?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఇదే జ్ఞానం:
> ద్రష్టవై సృష్టిని చూచి,
సృష్టి ద్వారా స్రష్టను గ్రహించాలి.
Creation through Creator ను తెలుసుకోవాలి.
యోగమాయ రహస్యం
అర్జునుడు:
ప్రపంచం ఎలా మీ రూపమవుతుంది?
శ్రీకృష్ణుడు:
అద్దంలో ముఖం కనిపించినట్టు—
ముఖం = పరమాత్మ
అద్దం = మాయాశక్తి
ప్రతిబింబం = ప్రపంచం
> ఆభాసం చూసి వస్తువును మర్చిపోవద్దు.
ప్రపంచం చూసి పరమాత్మను మర్చిపోవద్దు.
మానవుడి పొరపాటు
శ్రీకృష్ణుడు:
నీవు చేసిన పొరపాటు ఇదే—
ఆభాసాన్ని పట్టుకున్నావు
ఆధారాన్ని మర్చిపోయావు
పెళ్లాం, పిల్లలు, ఆస్తి, ప్రపంచం—
ఇవన్నీ ఆభాసాలు.
వాటిలో ప్రకాశిస్తున్న అస్తి-భాతి నేనే.
నిజమైన భగవద్గీత అర్థం
శ్రీకృష్ణుడు:
భగవద్గీత
నాకూ నీకూ జరిగిన సంభాషణ మాత్రమే కాదు.
> ప్రతి జీవుడే అర్జునుడు
ప్రతి గురువే కృష్ణుడు
తేజోమయ విశ్వం
అర్జునుడు:
ప్రభూ, నేను చూస్తున్న ప్రపంచం మట్టిమయంగా కనిపిస్తోంది.
శ్రీకృష్ణుడు:
అది నీ దృష్టి లోపం.
> నేను చూపింది తేజోమయ విశ్వం
నీవు చూస్తున్నది తమోమయ విశ్వం
జ్ఞాని చూసేది బ్రహ్మప్రకాశం.
అజ్ఞాని చూసేది భౌతిక పదార్థం.
ఎందుకు అర్థం కావడం లేదు?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఎందుకంటే నీకు ట్రైనింగ్ లేదు.
ఆత్మజ్ఞానం రావాలంటే:
1. శ్రవణం
2. మననం
3. నిధిధ్యాసనం
ఇవి తప్పనిసరి.
కర్మలు సరిపోవు
అర్జునుడు:
యజ్ఞాలు, దానాలు, తపస్సులు చేస్తే సరిపోదా?
శ్రీకృష్ణుడు:
లేదు.
> “న వేద యజ్ఞాధ్యయనైః
న దానైః
న చ క్రియాభిః
న తపోభిరుగ్రైః…”
ఇవి ఒక్కటితో
విశ్వరూప తత్వం గ్రహించలేవు.
కారణం
శ్రీకృష్ణుడు:
ఎందుకంటే ఇవి:
మనస్సును శుద్ధి చేస్తాయి
కానీ జ్ఞానాన్ని ఇవ్వవు
జ్ఞానం రావాలంటే
అధిష్ఠానాన్ని గ్రహించాలి.
అసలు లోపం
శ్రీకృష్ణుడు:
ప్రపంచాన్ని చూసే ట్రైనింగ్ అందరికీ ఉంది.
కాని
ప్రపంచంలో పరమాత్మను చూసే ట్రైనింగ్ లేదు.
అందుకే భయం.
అందుకే బంధం.
అందుకే సంసారం.
తాత్పర్యం
> విశ్వరూపం కొత్తగా చూడవలసినది కాదు —
ఇదే ప్రపంచాన్ని సరైన దృష్టితో చూడవలసినది.
> ప్రపంచం కనిపిస్తే అజ్ఞానం,
ప్రపంచంలో పరమాత్మ కనిపిస్తే జ్ఞానం.
🕉 కృష్ణార్జున సంభాషణ — విశ్వరూప దర్శన రహస్యం
(కాశీ మజిలీ కథ ద్వారా ఆత్మజ్ఞాన బోధ)
అర్జునుడు:
ప్రభూ! మీరు చూపిన విశ్వరూపం నాకు భయంకరంగా అనిపించింది.
చూడలేకపోయాను. భరించలేకపోయాను.
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా,
రూపం భయంకరమైనది కాదు —
నీ అజ్ఞానం భయపడింది.
అర్జునుడు:
అజ్ఞానమా?
నేను మీ విశ్వరూపం చూశాను కదా!
శ్రీకృష్ణుడు:
చూసింది రూపం మాత్రమే.
అర్థం కాలేదు.
విను—ఒక కథ చెబుతాను.
సువర్ణవర్ష కథ
శ్రీకృష్ణుడు:
ఒక రాజు తపస్సు చేసి దేవుని ప్రార్థించాడు:
> “నా రాజ్యంలో ఎవరూ దరిద్రులుగా ఉండకూడదు.”
దేవుడు అన్నాడు:
> “ఈ రాత్రి సువర్ణవర్షం కురిపిస్తాను.
అందరూ తీసుకోమనుము.”
రాత్రి బంగారు నాణేలు కురిశాయి.
కాని ఒక దరిద్రుడు ఇలా అనుకున్నాడు:
> “అయ్యో! రాళ్లు పడుతున్నాయి!”
అని తలుపులు మూసుకుని పడుకున్నాడు.
ఉదయానికి అన్నీ మాయమయ్యాయి.
అర్జునుడు:
అయ్యో! ఎంత మూర్ఖుడు ప్రభూ!
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా…
> ఆ దరిద్రుడే నువ్వు.
అర్జునుడు:
ఏమిటి ప్రభూ?!
శ్రీకృష్ణుడు:
నేను నీ మీద
విశ్వరూపానుగ్రహం కురిపించాను.
నీవేమనుకున్నావు?
> “భయం! ఘోరం! ఉగ్రరూపం!”
అని కళ్ళు మూసుకున్నావు.
అర్జునుడు:
అయితే నా పొరపాటు ఏమిటి?
శ్రీకృష్ణుడు:
నీవు రూపం చూశావు—
రూపాంతరార్థం చూడలేదు.
విశ్వరూపం అంటే ఇదే జగత్తు
శ్రీకృష్ణుడు:
నేను కొత్తగా ఏమీ చూపలేదు.
> ఈ జగత్తంతా నా విశ్వరూపమే.
ప్రపంచమే విశ్వరూపం.
ప్రపంచాన్ని చూపి విశ్వేశ్వరుణ్ని గుర్తించమన్నాను.
అర్జునుడు:
అయితే నేను ఎందుకు గ్రహించలేకపోయాను?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఎందుకంటే—
> నీవు విశ్వాన్ని చూశావు,
విశ్వేశ్వరుణ్ని మర్చిపోయావు.
ఆభాసం – వస్తువు
అర్జునుడు:
ప్రపంచం నిజం కాదా ప్రభూ?
శ్రీకృష్ణుడు:
వస్తూ పోతున్నది నిజం కాదు.
ఎండమావిలో నీరు వస్తుంది పోతుంది
తాడులో పాము కనిపిస్తుంది పోతుంది
అద్దంలో ముఖం కనిపిస్తుంది పోతుంది
అలాగే—
> ప్రపంచం కూడా ఆభాసమే.
అర్జునుడు:
మరి నిజం ఏమిటి?
శ్రీకృష్ణుడు:
> నేనే వస్తువు.
నేను చూపేది ఆభాసం.
విశ్వేశ్వరుడు ఎక్కడ?
అర్జునుడు:
మరి ఆ విశ్వేశ్వరుణ్ని ఎక్కడ చూడాలి?
శ్రీకృష్ణుడు:
బయట కాదు.
> నీ “నేను” అనే భావంలో.
అర్జునుడు:
నా “నేను” భావమే పరమాత్మా?
శ్రీకృష్ణుడు:
అవును.
ఏదీ కనిపించకపోయినా
నీకు తెలుసు కదా—
> “నేను ఉన్నాను”
ఆ భావమే:
సత్
చిత్
ఆత్మ
బ్రహ్మం
సాధన రహస్యం
అర్జునుడు:
అయితే సాధన ఏమిటి ప్రభూ?
శ్రీకృష్ణుడు:
కొత్తగా ఏదో పొందడం కాదు.
> ‘నేను’ మీద పడిన ఉపాధులను తొలగించడం.
ఇప్పుడు నీవు ఇలా అంటున్నావు:
నేను శరీరం
నేను క్షత్రియుడు
నేను పాండవుడు
నేను బాధపడుతున్నాను
నేను భయపడుతున్నాను
ఇవి అన్నీ ఉపాధులు.
అర్జునుడు:
వాటిని వదిలిస్తే?
శ్రీకృష్ణుడు:
మిగిలేది:
> శుద్ధ “నేను”
అదే ఆత్మ.
కృష్ణరూపమూ పరమార్థం కాదు
అర్జునుడు:
అయితే మీ కృష్ణరూపమే అసలు రూపం కాదా?
శ్రీకృష్ణుడు:
కాదు అర్జునా.
విశ్వరూపం నామరూపమే.
కృష్ణరూపం కూడా నామరూపమే.
> రెండింటినీ వ్యాపించినది నేనే.
అర్జునుడు:
అయితే నిజమైన మీ రూపం ఏది?
శ్రీకృష్ణుడు:
> చూపబడేది కాదు.
చూచేది.
అర్జునుడు:
అర్థం కాలేదు ప్రభూ.
శ్రీకృష్ణుడు:
చూచబడినది ఎప్పుడూ వస్తువు కాదు.
చూచేది మాత్రమే సత్యం.
నన్ను చూపమంటావు—
చూపబడితే నేను కూడా దృశ్యమే అవుతాను.
కాని నేను:
> దృశ్యం కాదు.
ద్రష్ట.
అసలు మోక్షం
అర్జునుడు:
అయితే మోక్షం అంటే
శ్రీకృష్ణుడు:
విశ్వరూపం చూడటం కాదు.
> విశ్వరూపం ఆభాసమని గ్రహించడం.
> కృష్ణుడిని చూడటం కాదు.
కృష్ణత్వం నాలోనే ఉందని తెలుసుకోవడం.
తుదిబోధ
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా—
> రూపం చూడాలనుకునేవాడు భక్తుడు.
రూపాతీతాన్ని తెలుసుకునేవాడే జ్ఞాని.
> విశ్వరూపం చూసి భయపడేవాడు అజ్ఞాని.
విశ్వరూపంలో విశ్వేశ్వరుణ్ని చూసేవాడు ముక్తుడు.
అర్జునుడు:
ప్రభూ!
ఇప్పుడు అర్థమైంది—
> నేను చూసింది ప్రపంచం కాదు, మీ ఆభాసం.
నేను వెతికింది దేవుడు కాదు, నా స్వరూపమే.
శ్రీకృష్ణుడు:
అదే జ్ఞానం అర్జునా.
> “అహమాత్మా గుడాకేశ”
సర్వభూతాలలో ప్రకాశించేది నేనే.
ముగింపు సూక్తి
> “విశ్వరూపం దృశ్యం — విశ్వేశ్వరుడు ద్రష్ట.
ద్రష్టలో నిలిచినపుడే మోక్షం.”
🕉 కృష్ణార్జున సంభాషణ — అనన్యభక్తి ద్వారా అసలు రూప దర్శనం
(భగవద్గీత 11వ అధ్యాయం ముగింపు సంభాషణ రూపం
అర్జునుడు:
ప్రభూ! మీరు విశ్వరూపం చూపి మళ్లీ సౌమ్యరూపం చూపారు.
ఇప్పుడైనా మీ అసలు రూపం ఇదేనా?
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా…
ఇప్పటికీ నీవు రూపాలకే అంటిపెట్టుకున్నావు.
> విశ్వరూపం నకిలీ,
కృష్ణరూపం కూడా నకిలీ.
అర్జునుడు:
ఏమిటి ప్రభూ?!
అయితే అసలు రూపం ఏది?
శ్రీకృష్ణుడు:
ముందు ఇది తెలుసుకో—
> వేదాలతో కాదు,
తపస్సులతో కాదు,
దానాలతో కాదు,
యజ్ఞయాగాలతో కాదు—
నా తత్త్వరూపం దర్శించలేవు.
అర్జునుడు:
అయితే ఇవన్నీ ఎందుకు?
శ్రీకృష్ణుడు:
అవి సిద్ధి కాదు—
సిద్ధికి సిద్ధత.
> మార్గం మాత్రమే, గమ్యం కాదు.
అర్జునుడు:
మరి మీ అసలు రూపం ఎట్లా తెలుసుకోవాలి?
శ్రీకృష్ణుడు:
> భక్త్యా త్వనన్యయా శక్యః
అనన్య భక్తితోనే.
అర్జునుడు:
భక్తి నాకు ఉంది ప్రభూ!
శ్రీకృష్ణుడు:
నీది సాధారణ భక్తి.
నీవు నన్ను “ఇతరుడు”గా చూస్తున్నావు.
> “నేను అర్జునుడిని — ఆయన కృష్ణుడు”
అని భావిస్తున్నావు.
ఇది అన్య భక్తి,
అనన్య భక్తి కాదు.
అనన్య భక్తి అంటే?
అర్జునుడు:
అయితే అనన్య భక్తి అంటే ఏమిటి?
శ్రీకృష్ణుడు:
> నీవు నన్ను నీకు భిన్నంగా కాక
నీ స్వరూపంగా చూసే స్థితి.
అర్జునుడు:
అది ఎలా సాధ్యం?
శ్రీకృష్ణుడు:
ఘటాకాశం–మహాకాశం తెలుసా?
ఘటమున్నంతవరకు:
> “ఇది ఘటాకాశం”
“అది మహాకాశం”
అంటావు.
ఘటం పగిలితే?
> రెండూ ఒకటే.
అలాగే—
శరీరం = ఘటం
జీవుడు = ఘటాకాశం
బ్రహ్మం = మహాకాశం
అర్జునుడు:
అంటే నేను–మీరు వేరు కాదా?
శ్రీకృష్ణుడు:
> అదే అనన్య భక్తి.
జ్ఞానం – దర్శనం – ప్రవేశం
అర్జునుడు:
అనన్య భక్తితో ఏమవుతుంది?
శ్రీకృష్ణుడు:
మూడు దశలు:
1. జ్ఞాతుం
> “బ్రహ్మం ఉంది” అని తెలుసుకోవడం.
2. ద్రష్టుం
> దాన్ని ప్రత్యక్షంగా అనుభవించడం.
3. ప్రవేష్టుం
> దానిలో ఏకమవడం.
అర్జునుడు:
ఒక ఉదాహరణ చెప్పండి ప్రభూ.
శ్రీకృష్ణుడు:
గంగానది గురించి వింటావు—
> సముద్రం ఉందని
— ఇది జ్ఞానం.
సముద్రాన్ని చూస్తావు—
> — ఇది దర్శనం.
గంగ సముద్రంలో కలుస్తుంది—
> — ఇది ప్రవేశం.
అలాగే జీవుడు బ్రహ్మంలో లీనమవడం
ప్రవేష్టుం.
భగవద్గీత సారం
అర్జునుడు:
ఈ స్థితికి ఎలా చేరాలి ప్రభూ?
శ్రీకృష్ణుడు:
విను—
> మత్కర్మకృత్
ప్రతి కర్మను నాకర్పణగా చేయి.
> మత్పరమః
నన్నే జీవిత లక్ష్యంగా పెట్టుకో.
> మద్భక్తః
నన్నే అంటిపట్టుకొని ఉండు.
> సంగవర్జితః
అనవసర ఆసక్తులు విడిచి జీవించు.
> నిర్వైరః సర్వభూతేషు
ఎవరి మీద ద్వేషం పెట్టుకోకు.
అర్జునుడు:
ఇలా జీవిస్తే?
శ్రీకృష్ణుడు:
> స మామేతి పాండవ
అప్పుడు నన్ను పొందుతావు.
“పొందుతావు” అంటే?
అర్జునుడు:
పొందుతాను అంటే
నేను వేరు, మీరు వేరు కదా?
శ్రీకృష్ణుడు:
అది మాటల ఉపచారం మాత్రమే.
> పొందడం అంటే
కొత్తగా నన్ను సంపాదించడం కాదు.
> నీవే నేనని గ్రహించడం.
అర్జునుడు:
అంటే—
> “అహం బ్రహ్మాస్మి”
ఇదేనా?
శ్రీకృష్ణుడు:
అవును.
తుదిబోధ
శ్రీకృష్ణుడు:
అర్జునా—
కర్మయోగం, భక్తియోగం, సమాధియోగం—
ఇవి అన్నీ శిక్షణ మాత్రమే.
చివరికి నిన్ను చేర్చేది:
> జ్ఞానం.
కాని ఆ జ్ఞానానికి అర్హత తెచ్చేది:
> అనన్య భక్తి.
అర్జునుడు:
ప్రభూ!
ఇప్పుడు అర్థమైంది—
> మొదట అన్యంగా భజించి,
చివరికి అనన్యంగా నిలవాలి.
శ్రీకృష్ణుడు:
అదే భగవద్గీత సారం.
ముగింపు సూక్తి
> “అన్యంగా భజించిన భక్తుడు దేవుణ్ని చేరుతాడు;
అనన్యంగా భజించిన జ్ఞాని దేవుడే అవుతాడు.”
ఓం శాంతి శాంతి శాంతిః 🙏
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి